The Long Way Round (2005)

BUY






Titel Geschreven door speelduur
One way or another Thijs Muus 45 sec.
Wishing Thijs Muus 55 sec.
Sacred arms Hugo Remmelt 26 sec.
Move on Femke Japing 38 sec.
Love and me Thijs Muus 64 sec.
I wonder Hugo Remmelt 29 sec.
You Femke Japing 50 sec.
Gone Thijs Muus 51 sec.
New shoes for kids Hugo Remmelt 50 sec.
Sad man Femke Japing 42 sec.
Carina's Waltz Thijs Muus 39 sec.
Here comes the sun Hugo Remmelt 44 sec.
Who decides? Femke Japing 43 sec.

Recensies


Leo Blokhuis, muzieksamensteller NPS, Vara For The Record, tv: Music A Gogo, 26 januari 2005

We kenden Den Haag al als Neerlands rockstad #1, maar inmiddels kunnen we met een gerust hart stellen dat in de residentie ook americana van de bovenste plank komt. Als een moderne Peter Paul & Mary smelten de stemmen van Hugo Remmelt, Thijs Muus en Femke Japing in de mooiste harmonie. Herinneringen aan Crosby Stills & Nash komen voorbij, op een wat minder lichtvoetige manier waarop Venice met die erfenis aan de haal gaat. In de nummers van Thijs klinken erg nadrukkelijke Neil Young-invloeden door, zowel in stijl van zingen als in de arrangementen - en dan heb ik het over Young zonder op hol geslagen Crazy Horse. Vergeleken met het vorige Remmelt & Muus-album is The Long Way Round een forse stap voorwaarts, zowel in compositorisch opzicht als qua arrangementen. Juist in ons land, waar de Amerikaanse mix van onbezorgde westcoast en singer/songwriter met lichte country-tic altijd op een warm onthaal kon rekenen, zou dit trio uit de Hofstad wat meer voet aan de kleibodem moeten kunnen krijgen dan alleen een airplaytje in de nachtelijke uren en een verstopt plekje in de CD-speciaalzaak.

HEAVEN, recensent: Ruud Heijjer, april 2005

Samen met Femke Japing maakten Hagenaars Hugo Remmelt en Thijs Muus al eerder een eigen beheer-cd en een cd-single. Tamelijk onopgemerkt werd hun debuut als duo in 1999 tot beste Haagse cd uitgeroepen vóór Anouk’s Urban Solitude. Deze derde verleent die uitverkiezing ook (inter)nationaal perspectief. In dertien nummers heeft het drietal namelijk niet alleen heimwee, ze passen het autobiografische karakter van folkrock en singer-songwriters ook op zichzelf toe. Zonder een kopie te zijn, doet de ambitieuze opener One Way Or Another met zijn tempowisselingen, akoestische begeleiding en sterke meerstemmige harmonieën direct denken aan C, S & N’s Suite: Judy Blue Eyes. In de volgende nummers waart ook de geest van de vroege Neil Young goedkeurend rond: klaaglijk hoge, neuzelende leadzang, de akoestische setting en de samensmeltende én (vooral Japings) contrasterende koortjes bepalen de sfeer. Zo trekt dit trio op de fiets door Amerikaanse popgeschiedenis. Hoewel ze zich hoorbaar spiegelen aan die iconen uit de vroege jaren zeventig, weten ze anders dan vrijblijvende navolgers hun nummers wél een duidelijk eigen signatuur te geven. Uit de combinatie van de veelal weemoedige teksten en de muziek blijkt een grote urgentie, ook in Remmelts stemmig afwijkende New Shoes For Kids. Met de incidentele hulp van Anneloes en Edda Japing, Julie Scott, Lennart Bess en de veel sfeerbepalende geluiden makende Maurice ‘Mouse’ Bom weet dit drietal zo een anachronistische instantklassieker af te leveren die van alle tijden is.