Hugo Remmelt Thijs Muus (1999)

BUY






Recensies


Algemeen Dagblad, 4 februari 2000, recensent Nico Heemelaar.

Volgens popjournalisten uit Den Haag heeft het singer-songwritersduo Hugo Remmelt & Thijs Muus in 1999 de beste cd gemaakt van alles wat zingt en musiceert in de residentie. U lacht er wellicht om, maar waar plaatsgenoten als Anouk, Golden Earring en Grof Geschut zich door grote platenmaatschappijen gesteund zien, hebben beide heren het helemaal op eigen houtje zo ver geschopt. Remmelt en Muus maken folk- en countryliedjes met de liefde als centraal thema. Typisch muziek voor bij een zomers kampvuur, maar die omschrijving zou hun tekort doen. De invloeden van Neil Young en Tom Petty liegen er niet om, terwijl de in Café‚ Lokaal Vredebreuk (uiteraard in Den Haag) opgenomen bluessong Pawnshop Gun de moddersporen van de Mississippi met zich mee lijkt te dragen. We noemden Anouk, Golden Earring en Grof Geschut, inmiddels maken ook de bands Kane en Bily the Kid furore. Den Haag doet duidelijk zijn best zich te herprofileren als beatstad nummer één. Managers van platenmaatschappijen op zoek naar nieuw talent, of consumenten op jacht naar een lekker plaatje, surf naar www.casema.net/~remmelt en klik op 'bestellen'.

 

Music Maker, augustus 1999, recensent Enrico Versteegh.

Zelf noemen ze hun muziek 'gepassioneerd akoestisch'. Hugo Remmelt en Thijs Muus (Easy Meat) vormen een singer-songwriterduo en maken a-modieuze popliedjes die refereren aan Neil Young en Counting Crows. Hun titelloze debuut bevat er dertien en die zijn bijna allemaal even mooi. Het album is geproduceerd door Maurice 'Mouse' Bom (onder meer van het veel te vroeg overleden Tuesday Child), die daarnaast tekende voor een aantal bas-, gitaar-, piano-, drum- en percussiepartijen. Ook krijgen Remmelt en Muus op een paar nummers bezoek van zangeres Femke Japing. Het duo deinst er niet voor terug platgetreden country/folk-paadjes te betreden, maar nergens is dit ook maar een seconde hinderlijk. Daar is het songmateriaal te sterk voor, evenals de uitvoering ervan. De (gitaar-)partijen zijn erg goed op elkaar afgesteld, de arrangementen open en gestroomlijnd. Het materiaal is ook lekker gevarieerd, van het slepende en wat Led Zeppelin-achtige Learning To Be Your Man tot het fragiele, door alleen een fraaie piano gedragen Love Me For The Reasons. Remmelt en Muus hebben allebei een stem die solo al erg lekker in het gehoor ligt, maar die samen nog mooier klinken. Daarbij komt dat ze prachtige zanglijnen schrijven en hun liedjes vol overgave hebben ingezongen. Ook mag het lekkere slide-spel van Muus niet onvermeld blijven, zoals in The Window I Look Through of het authentiek klinkende Pawnshop Gun. Het is al eens eerder gezegd, maar eigenlijk kan het niet vaak genoeg worden herhaald: hoe kan het toch, dat dergelijke albums in eigen beheer moeten uitkomen?